www.wp39.pl - największy serwis o Wojsku Polskim


Nowosci na stronie:

Artykuły dodane w czasie ostatniej aktualizacji.
         Aktualizacja.



Polecamy:

Kroniki Wojenne Kagero

Toplisty:



105 mm armata dalekonośna wz.13


Historia Armaty kal. 105 mm wz. 13 w Wojsku Polskim Opis techniczny
Dane taktyczno-techniczne Literatura

Historia

Francuska armata dalekonośna Canon de 105 mle 1913, zaprojektowana w 1913 roku i produkowana przez francuskie zakłady Schneider. Do uzbrojenia armii francuskiej weszła jeszcze w czasie I wojny światowej i była używana aż do 1940 roku. Armatę 105 mm sprzedawano również za granicę - głownie do Włoch (gdzie była używana jako Canone da 105/28 aż do 1943 roku), Belgii, Jugosławii i Polski (105 mm armata wz.13). Zdobyczne armaty francuskie i belgijskie były używane przez Wehrmacht jako 10,5 cm K 331 (f) i 10,5 cm K331(b). Zdobyczne polskie armaty Niemcy używali jako 10,5 cm K13(p).

Armaty kal. 105 mm wz. 13 w Wojsku Polskim

Pierwszą styczność z francuskimi armatami 105 mm polscy żołnierze mieli w 1917 roku, gdy wyposażono w nie pułki artylerii ciężkiej Armii Hallera. Armaty te trafiły do Polski wraz z Armią Hallera między kwietniem a czerwcem 1919 roku. W 1919 roku Wojsko Polskie dodatkowo zamówiło 12 armat, a pod koniec roku dzięki staraniom rządu i Polskiej Misji Wojskowej udało się zakupić pewną liczbę armat. Wg stanu z 1 października 1920 roku Wojsko Polskie posiadało 72 działa 105 mm (w tym 7 w wariancie włoskim), co pozwoliło na sformowanie 13 baterii i uzbrojenie kilki pociągów pancernych (do uzbrojenia pociągów użyto armat włoskich). W latach 20 zakupiono dodatkowo kilkanaście armat. Wg stanu z sierpnia 1939 roku Wojsko Polskie miało posiadać łącznie 118 armat kal. 105 mm wz. 13.

Ops techniczny

Armata kal. 105 mm wz. 13 wyposażona była w hydrauliczno-pneumatyczny oporopowrotnik, mimośrodowy zamek tłokowo-śrubowy i jedno ogonowe łoże, zakończone ruchomym lemieszem. Obsługa armaty chroniona była stalową płytą o grubości 4 mm. Tarcza ochronna składała się z dwóch części - dolnej stałej i górnej ruchomej. Do transportu armat w Wojsku Polskim używano głównie zaprzęgu konnego. Armaty wz. 13 były w znacznym stanie zużyte, a jedno ogonowe łoże ograniczało kąt prowadzenia ognia w poziomie.

Dane taktyczno-techniczne armaty 105 mm wz.13:

Kaliber:
105 mm,
Obsługa:
8 żołnierzy,
Ciężar na stanowisku:
2,300 kg,
Ciężar w czasie transportu:
2,650 kg,
Ciężar lufy:
850 kg,
Długość lufy:
2897 mm,
Wymiary:
- długość - 6,3 m,
- szerokość - 2,12 m,
- wysokość - bd,
Donośność:
- praktyczna - 12 700,
- maksymalna - 15 200 m,
Maksymalny kąt podniesienia lufy:
do + 37º.
Prędkość początkowa:
550 m/s,
Szybkostrzelność w strz/min:
8,

Literatura:

  • Broń Wojska Polskiego 1939-45, Andrzej Zasieczny
  • Artyleria polska 1914 - 1939, R. Łoś
  • angielska wikipedia,
Przygotował: key
Wstecz

2001-2006 by Key, DomanW, Fallen Angel, Lütjens, Fuehrer, Arek i M@tis. Wszelkie prawa zastrzeżone.