www.wp39.pl - największy serwis o Wojsku Polskim


Nowosci na stronie:

Artykuły dodane w czasie ostatniej aktualizacji.
         Aktualizacja.



Polecamy:

Kroniki Wojenne Kagero

Toplisty:



Lew Martow

(1873-1923), właściwie Julij Osipowicz Cederbaum, publicysta, najbardziej znany przywódca mienszewicki.

Urodził się 12 listopada w Konstantynopolu. W latach 90. ubiegłego stulecia aktywny działacz Bundu, później wespół z Leninem, współzałożyciel rosyjskiej socjaldemokracji. Wielokrotnie aresztowany i zsyłany. Współredaktor "Iskry" w 1901-1903 w bliskim sojuszu ideowym i przyjaźni z Leninem. Jednakże od 1903 dystansuje się wobec bolszewizmu wprowadzając do obiegu pojęcie "leninizmu". Lenina określa zaś jako "rosyjskiego dzikusa". Przeciwnik metod centralistycznych oraz "arakczejewskiego pojmowania socjalizmu i pugaczowskiego rozumienia walki klas". Ujawniając w 1912 r. finansowe krętactwa, bolszewików, spowodował trwałą organizacyjną izolację dwóch nurtów socjaldemokracji. Wódz bolszewizmu miał zresztą słabość do Martowa jako człowieka o ogromnym uroku osobistym, ale za jego sprzeciw wobec polityki siły, czyli nie licujące z rewolucyjnymi zadaniami "miękkość" i "macierzyństwo", nazwał go "Chrystusikiem". W decydujących o losach Rosji wydarzeniach zademonstrował typowe dla mienszewików wahania i brak woli. Ujawniło się to szczególnie podczas prób bolszewickiego puczu w czerwcu 1917 r., a w lipcu z wyjątkowo determinacją bronił Lenina przed "oszczerstwami" o próbę przechwycenia władzy i korzystanie z niemieckiego wsparcia. Październik 1917 r. uświadomił mu istotę bolszewizmu, odtąd stał się zdecydowanym krytykiem "socjalizmu okopowo-koszarowego", dyktatury bolszewickiej i czerwonego terroru.

W 1918 r. trafnie przewidywał rozwój wydarzeń: "Bestia zakosztowała ciepłej krwi. Machina do zabijania została wprowadzona w ruch". Pierwszy, m.in. w książce "Bolszewizm światowy" (1923 r.)sformułował diagnozę teoretyczną "prymitywnie komunistycznego bolszewizmu". Jako wybitny przedstawiciel elity ruchu robotniczego pochodzenia żydowskiego i chronologicznie pierwszy demaskator bolszewizmu stanowi zaprzeczenie antysemickiego stereotypu "żydokomuny". Wprawdzie etniczni Żydzi stanowili znaczną część kierownictwa partii bolszewickiej, ale wśród mienszewików było ich dwukrotnie więcej. Przedstawiało się to mniej więcej, jak 11% do 23%. Wiedział o tym Stalin, gdy w 1907 r. powtórzył "żartobliwą" wypowiedź swego towarzysza: "mienszewicy to frakcja żydowska, bolszewicy prawdziwie rosyjska, zatem nie szkodziłoby nam, bolszewikom, gdybyśmy urządzili w partii pogrom". Martow był do końca przekonany, iż ideały marksizmu należy realizować wyłącznie w duchu demokratycznym, w zgodzie z uniwersalnymi zasadami współżycia.

W 1920 r. wyjechał do Niemiec, zmarł na gruźlicę 4 kwietnia 1923 r. w Berlinie.

Literatura:

  • Grzegorz Przebinda, Józef Smaga - "Kto jest kim w Rosji po 1917 roku" - Wydawnictwo Znak.
Przygotował: Lütjens
Wstecz

2001-2006 by Key, DomanW, Fallen Angel, Lütjens, Fuehrer, Arek i M@tis. Wszelkie prawa zastrzeżone.